به خدا پناه ببر!

کم نیستند انسانهای بیایمان که با کوچکترین مشکلی لب به فحاشی باز کرده و انسان را مورد آماج سخنان رکیک و نا شایست میکنند. همیشه بوده و هستند و کار آنها تعطیلی بر دار نیست. روزی پیامبران الهی، روزی امامان و پیشوایان دینی و امروز هم اهل ایمان را با زبان خود میآزارند. فرد روزهدار به دلیل گرسنگی و تشنگی یا سختی و محدودیتهایی که روزه برایش دارد، شاید از میزان صبرش کاسته شود؛ اما اگر با حال روزه، صبوری و بردباری به خرج دهد و زبان خود را حفظ کند؛ مطمئناً پاداشی ویژه و بینظیر در انتظار اوست. همچنانکه پیامبر خدا، حضرت محمد(صلیاللهعلیهوآله) فرمودند: «مَا مِنْ عَبْدٍ صَائِمٍ يُشْتَمُ فَيَقُولُ إِنِّي صَائِمٌ سَلَامٌ عَلَيْكَ لَا أَشْتِمُكَ كَمَا تَشْتِمُنِي إِلَّا قَالَ الرَّبُّ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اسْتَجَارَ عَبْدِي بِالصَّوْمِ مِنْ شَرِّ عَبْدِي قَدْ أَجَرْتُهُ مِنَ النَّارِ؛ هیچ بنده روزهداری نیست مگر آنکه دیگری به او فحاشی کند و او در پاسخ بگوید: "من روزهام، سلام بر تو، به تو فحش نمیدهم همچنانکه به من فحاشی میکنی." مگر آنکه خداوند بزرگ به او میگوید: بنده من از شر بنده دیگرم به سوی من پناه آورده است. همانا من او را از آتش نجات داد.»(من لا يحضره الفقيه ،ج۲،ص۱۰۹)
درست است که روزه کمی انسان را کم صبر میکند؛ اما پاداش عظیم بردباری با زبان روزه بر قدرت انسان میافزاید.

* من لا يحضره الفقيه ، شیخ صدوق ، دفتر انتشارات اسلامى، قم ، ۱۴۱۳ ق ، ج۲، ص۱۰۹.

پایگاه مذهبی- محبوب کامرانی روستای گال...